Beste Frits en familie, 

Een kleine twee maanden geleden kwam ik Frits onverwacht tegen op ons schooldomein, op een zonnige, winterse zaterdagmiddag. 

Ik kom, na een dagje werk inhalen, tegen valavond uit mijn bureau. Ik merk dat een man traag schuifelt langs het kleuterblok richting het hoofdgebouw van het Atheneum. Ik stap hem tegemoet, eerst en vooral om te vragen wat hij op onze campus aan het doen is. We hebben de laatste tijd wel meer ‘vreemde bezoekers’ op het domein dus. Voor ik hem herken, ik draag mijn bril niet zoals het hoort, lacht de man redelijk fors: “aah directeur, hoe gaat het nog in het ‘instituut’?” Er ontstaat een gesprek vol positiviteit over vroeger en nu. Over ouder worden. Over kwaaltjes. Over je vrienden begraven en wat dat met je doet als ‘oude man’. Over Johannes, mijn zoon, want hij volgt hem, beklemtoont hij. Ondanks zijn aversie voor sociale media. Ik benadruk in het gesprek dat heel veel is veranderd in de samenleving, maar de kern van het Maerlant-atheneum is zowat gelijk gebleven. Een beetje eigenzinnig schooltje, leraren met een progressieve kijk op de samenleving, kritisch, beetje dwars voor alle gezag, maar met een grote, oprechte betrokkenheid t.a.v. de leerlingen. Het is nog steeds een warme school, open en nabij. Ik zie dat het hem opvrolijkt als ik vertel dat ik op vergaderingen soms mijn handen vol heb met kritische leraren. 

Samen haalden we herinneringen op uit zijn laatste periode op het Atheneum. De leraren van toen, … Frits was net met pensioen, toen ik als jonge leraar geschiedenis deeltijds op de school belandde. Mede omdat er een redelijk lekkere keuken was (ja ja echt) en Frits de school een warm hart toe droeg, kwam hij één keer per week eten op school met zijn collega’s. Enkele collega’s roddelen dat hij dat deed om goedkoper te kunnen eten. Zelfs dat vond ik al grappig. Ik was blij met zijn bezoekjes aan het ‘schoolrestaurant van het instituut’. Deze veelzijdige man was precies zoals de leraren naar wie ik naar opkeek toen ik in het Brugse Atheneum school liep. Hij kende er zelfs velen van persoonlijk. We lachten en schertsten vaak aan die tafel van de ‘oude licentiaten’ in de refter. Ik was de enige jongeman die het toen aandurfde om aan die tafel te zitten en er te blijven zitten… Hij liet me me thuisvoelen, gaf me onbewust vertrouwen. 

We discussieerden vaak aan die tafel in de ‘lerarenrefter’ over politiek, cultuur en onderwijs. Ik luisterde als jonge man, die de wereld zou bestormen en een politiek engagement opnam buiten de school, vol bewondering naar Frits. Zonder grote woorden te gebruiken zette hij vaak een argumentatie neer, terwijl hij een zelf gerold sigaretje alvast in de mond nam en nog niet opstak. (Je kon toen ook nog roken op het schooldomein…) Vaak volgde een stelling waar ik dan mocht over ‘nadenken’. We dronken met drie collega’s nog eens een pintje over de middag op school. Het waren andere tijden. Mooie tijden en mooie mensen, die mij hebben gevormd. Hij was enthousiast, toen, dat ik meer was dan een gewone, jonge leraar en dat ik mijn engagement van buiten de school ook meebracht naar de school. Hij wou dat leerlingen kleur leerden kennen om later bewust zelf kleur te bekennen. Samen vonden we de filosoof Popper wel bruikbaar in de lessen, in de omgang met leerlingen. 

Het gesprek deze winter maakte me weer blij. Thuis vertel ik meteen hoe de positiviteit van Frits over onderwijs, over zijn familie, zich opnieuw op mij heeft overgezet. Ik heb die avond veel spontaan content gelachen met mijn vrouw en kinderen … 

Gisteren, 4 april 2025, kreeg ik toch even een emotioneel moment. De ontmoeting die zaterdagmiddag eind januari was niet zo toevallig, denk ik nu. Hij kwam niet alleen voor een visje bij vishandel Simonne en was niet toevallig verdwaald aan de gesloten kleuterpoort. In zijn plastiek zakje zat nauwelijks wat vissalade. Hij kwam naar zijn ‘Instituut’. 

Hij ging tevreden en in flinke, maar schuifelende tred via het vernieuwde deel van de campus, de Vredelaan in. Hij benadrukte dat hij blij was dat het goed ging met de school. De nieuwbouw leek hem fris. Hij zag dat ik trots was op onze school. Hij had opnieuw een diepe indruk gemaakt op mij. 

Frits is niet meer, maar hij heeft een grote indruk nagelaten op vele leerlingen en collega’s. Ik ben blij dat ik hem heb gekend. Ik ben blij dat ik hem opnieuw heb gesproken die namiddag in de winter van 2025. 

Frits Standaert was een groot leraar, een veelzijdige cultuurmens. 

Veel sterkte, mijn medeleven aan de familie.