RODE DUIVELS verliezen tegen LES BLEUS in Düsseldorf, dat me aan H. Heine doet denken, aan zijn WINTERMÄRCHEN, tevens aan SOMMERMÄRCHEN, voetbalfilm, en aan dat ‘zomersprookje’ van A. Merkel.

De 19de-eewse  in Düsseldorf Duitse  geboren schrijver Heinrich Heine schreef het versepos DEUTSCHLAND, EIN WINTERMÄRCHEN.

SOMMERMÄRCHEN is een, film, een documentaire over het Duitse voetbalelftal op weg naar het voetbal-WK in 2006. SOMMERMÄRCHEN is ook de term die o.a. DER SPIEGEL  gebruikte voor de ontroerende ontvangst van vluchtelingen in München in 2015.

Dit woord ontstond onder invloed van  Heines satirische, ook nostalgische versepos DEUTSCHAND, EIN WINTERMÄRCHEN, dat in 1844 verscheen, maar verboden werd. In 1831 was hij (jood) gevlucht uit Duitsland naar Parijs, waar hij tot 1843 bleef wonen en dan terugkeerde.

Ade, Paris, du teure Stadt, Wir müssen heute scheiden, Ich lasse dich im Überfluß Von Wonne und von Freuden. Das deutsche Herz in meiner Brust Ist plötzlich krank geworden, Der einzige Arzt, der es heilen kann, Der wohnt daheim im Norden.

Farewell, Paris, beloved town! I am leaving you today; From your abundance of delights, I turn and go away. The German heart within my breast Is suddenly ailing; There’s but one doctor, in the North, Who’ll cure it without failing.

Ik voeg hier Heines wellicht beroemdste gedicht DIE LORELEI, een Rijngedicht, toe.

Ich weiß nicht, was soll es bedeuten,

Daß ich so traurig bin;

Ein Mährchen aus alten Zeiten,

Das kommt mir nicht aus dem Sinn.

Die Luft ist kühl und es dunkelt,

Und ruhig fließt der Rhein;

Der Gipfel des Berges funkelt

Im Abendsonnenschein.

Die schönste Jungfrau sitzet

Dort oben wunderbar[;]

Ihr gold’nes Geschmeide blitzet,

Sie kämmt ihr gold’nes Haar.

Sie kämmt es mit gold’nem Kamme,

Und singt ein Lied dabei;

Das hat eine wundersame,

Gewaltige Melodei.

Den Schiffer im kleinen Schiffe

Ergreift es mit wildem Weh;

Er schaut nicht die Felsenriffe,

Er schaut nur hinauf in die Höh’.

Ich glaube, die Wellen verschlingen

Am Ende Schiffer und Kahn;

Und das hat mit ihrem Singen

Die Lore-Ley gethan.[1]

De Lorelei

Ik weet niet waarom ik moet lijden,

Zo triest, ik heb geen lust;

Een sprookje uit oude tijden,

Het laat mij echt niet met rust.

De lucht is koel en het donkert

En rustig stroomt de Rijn;

De top van de berg, die flonkert

In avondzonneschijn.

De schoonste jonkvrouw zit er

Daarboven zonneklaar,

Haar sieraad geeft gouden glitter,

Zij kamt haar gouden haar.

Zij kamt er haar gouden lokken

En zingt een lied daarbij,

Zo mooi en het is doortrokken

Van krachtige toverij.

De schipper in ’t kleine bootje

Bedwelmt het en boeit zijn oog;

Heeft niet de klip in het ootje,

Hij kijkt alleen nog omhoog.

k vrees in de wervelingen

zijn boot en schipper vergaan

En dat is wel met haar zingen

Door Lorelei gedaan.