Ongeveer elk jaar brengen leerlingen die les r.k.-godsdienst krijgen van lerares Machteld Vanhamme, een bezoekje aan de ‘grote’ kerk in het centrum van Blankenberge.

 Sint Rochus werd de patroonheilige van de nieuwe kerk, dicht bij de zee, voor de toeristen, voor wie de Sint-Antoniuskerk, bij het station, zo ver was. Op het moment dat de kerk werd gebouwd (1885-1889) – de architect was Jozef Hoste, dezelfde als van de Rijksmiddelbare School (nu stadsbibliotheek) -werd Blankenberge door de pokziekte getroffen. Achttien mensen stierven. Sint Rochus, begin 14^de-eeuwse pestheilige, werd gesmeekt te helpen…en de kerk kreeg zijn naam. Van Montpellier was hij te voet naar Rome gereisd en had onderweg pestlijders geholpen en genezen.

De ‘Rochus’ in De Pillecijns verhaal werd geboren in Montpellier. Zijn ouders zijn rijk, maar sterven als hij nog jong is. Hij ziet veel armoede en verkiest een armoedig leven…als bedelaar. Hij trekt naar het zuiden via o.a. Avignon, de Alpen, Lombardije, Toscane, Acquapendente, Rimini naar Rome. Hij volgt op zijn weg als pelgrim als het ware de pest. Hij geneest enkele pestlijders. Hij blijft drie jaar in Rome en keert dan terug door plaatsen waar de pest is verdwenen, door andere waar die nog steeds heerst. De Pillecijn laat hem Dante ontmoeten (historisch onmogelijk, want Rochus werd rond 1350 geboren en Dante stierf al in 1321) Als hij terug is in Montpellier leeft hij er als bedelaar, hij wordt opgepakt, door zijn oom, de gouverneur niet herkend, en in de kerker gestopt, waar hij in 1379 sterft, getroffen door de pest wellicht.