
Toen ik in de eerste helft van de jaren ‘60 Nederlands studeerde, dacht ik dat er na verloop van tijd nauwelijks nog verschil zou zijn tussen het Nederlands in Vlaanderen en dat in Nederland. Het ABN (Algemeen Beschaafd Nederlands, later AN, zou het winnen van dialecten (later van Verkavelingsvlaams) en van het Poldernederlands, dat in opkomst kwam en bleef en overwon in Nederland en dat vooral tot uiting kwam in de
uitspraak van de diftongen ij/ei die bijna aai werden, van de (half)lange klinkers o: en e: die diftongen eei en oou werden en van de ‘r’ die heel goed op een Amerikaanse ‘r’ ging lijken. Geen uitspraakeenheid in de Nederlanden. Foei! Weer gingen we elkaar, Vlamingen en Nederlanders, minder goed begrijpen! Waarom deed men in het Nederlandse onderwijs niet zijn best om leerlingen AN te doen spreken, zoals men in Vlaamse scholen deed of doet om typische dialectklanken of -gewoonten af te leren? Maar ook hier waren VTM, tv-series, meestal met zeer veel Brabantse tinten, storend voor een groei naar eenheid die tot veel betere verstaanbaarheid leidt.
Op 5 feb. 2015 stond dit tekstje van mij in De Standaard
Ik was Jabbekenaar, Blankenbergenaar, oud-leerling van Joost Dambre en oud-student van Willem Pée. Ik was achtendertig jaar leraar Nederlands, ben meer dan tien jaar met pensioen.
Ik had plezant niet nodig, goesting ook niet, ge/gij nauwelijks. Ik gebruikte en gebruik die woorden niet als ik Nederlands spreek of schrijf, omdat ze vreemd voor me waren en zijn. Geestig en goeste en je zijn me veel meer lief. Ik gebruik die als ik dialect spreek. Filip Van Ongevalle weet er iets van en ik las graag wat hij in ‘Desalniettemin’ schreef (‘Plezant’, DS 2 februari ). Maar hij doet alsof hij het standpunt van de Vlamingen vertolkt en dit is geenszins zo.
Ook de opiniebijdrage van Sarah Van Hoof las ik graag (‘Hoffelijkheid wil ook wel helpen’, DS 2 februari ), omdat het interessant is, me iets leert over de taalsituatie in enkele Scandinavische landen. Dat ze pleit voor hoffelijkheid om elkaar ook in de Lage Landen beter te verstaan, vind ik terecht. Maar haar houding tegenover de standpunten van Benno Barnard en Mia Doornaert deel ik niet, omdat zij, postdoctoraal onderzoekster, te weinig op de hoogte is van het Nederlands en zijn varianten in Vlaanderen. Ik begrijp op tv vaak beter Franse, Duitse en Nederlandse series dan de meeste Vlaamse. Ik pleit, na een leerinspanning, voor natuurlijk geworden Algemeen Nederlands. Ik ben niet naïef.














