Hier vindt men Hertmans’ tekst:

Een ontwapenende samenleving? | De Standaard

EEN FRAGMENT: Op dezelfde manier bleef ook bij ons na de wapenstilstand, zowel in 1918 als in 1945, rancune, frustratie en haat woekeren in het hart en de geest van veel mensen; mannen werden op eenzame plekken in de rug gestoken, er werd gevochten omdat men zich herinnerde welke positie een buurman in had genomen, wie de anderen had opgelicht of uitgebuit in tijden van armoede en gebrek. De wapens zwegen, maar de wonden die ze hadden veroorzaakt, etterden vaak nog jaren na en veroorzaakten daar vaak nog lang zowel fysiek als mentaal leed. Bij een klein gedeelte van onze bevolking wordt die geest van verongelijktheid nog steeds gecultiveerd als een overleefde vorm van ideologie.

Toen mijn eigen grootvader, nu meer dan een eeuw geleden, uit de loopgraven klauterde in de onwezenlijke stilte van de bedauwde polders bij de bocht in Tervaete – hier in vogelvlucht op amper enkele tientallen kilometers vandaan – lag het land erbij zoals de Donbassregio nu: als een maanlandschap, als een totaal vernielde wereld waaruit geheugen, ervaring, emotie, cultuur, samenzijn en schoonheid weg waren gebombardeerd.

Vrede, wapenstilstand, compromis. Stefan Hertmans reflecteert over de begrippen die ons samenleven (meer dan ooit) vormgeven. Hij doet dit in het licht van de vijftiende Elfnovemberlezing, een initiatief van het Vlaams Vredesinstituut, Vredesstad Ieper en het In Flanders Fields Museum, ter herdenking van het einde van de Eerste Wereldoorlog.