
Raymond Brulez, in 1895 in Blankenberge geboren, werd in de eerste helft van de 20ste eeuw een belangrijk, met prijzen en waardering geëerd, Vlaams romancier en verhalenschrijver. Zijn roman HET HUIS TE BORGEN, speelt in Blankenberge (=Borgen).

Het Huis te Borgen is een boek over de tijd van voor en in de Eerste Wereldoorlog, over de fin de siècle-atmosfeer in Blankenberge. Het verhaalt over de kinder- en jeugdjaren van de schrijver met het strandhotel van zijn vader en vooral moeder als kernpunt. Het boek begint met de opmerking dat iedere gelijkenis met nog levende en overleden personen “geen toevallige (is), maar een door de schrijver opzettelijke gewilde”.
In Raymond Brulez’ roman HET HUIS TE BORGEN (Borgen = Blankenberge) lezen we “in Juli 1913 wees Heloïse (juwelierster) mij een forsigen meneer, die voorbijwandelde, als zijnde Aartshertig Franz Ferdinand van Oostenrijk. Her is zo’n braaf mens. Hij zou zijn tijd kunnen verslijten met op de roulette te spelen of zich met cocottes te amuseren. Maar neen! ’s Ochtends vroeg wandelt hij eenzaam naar Wenduine en ’s namiddags zit hij in de kerk te luisteren naar Robaert die hem op het orgel Bach en César Franck voorspeelt. Hij heeft in mijn winkel een diamanten dasspeld gekocht die hij aan den organist cadeau zal doen bij zijn afreis. Zo’n voortreffelijk mens – (vermoedelijk bedoelde ze tevens : zo’n goede klant!) – zal een groot keizer worden en lang leven. Ge zult het zien. Dat staat in de sterren geschreven!…
Over Frans Ferdinand in Blankenberge :
Uit ‘Misjoe Verleyen en Marc De Meyer : AUGUSTUS 1914, BELGIË OP DE VLUCHT’ :
In 1914 is de Belgische kust één langgerekte toeristische attractie. Vooral Oostende is in trek … Blankenberge met zijn pier en kursaal is een goede tweede … De Habsburgers zijn vaste gasten. Frans Ferdinand, de Oostenrijkse troonopvolger, met zijn vrouw Sophie en hun drie kinderen. De halfzus van Frans Ferdinand, Elisabeth en haar man. De jongste dochter van keizer Frans Jozef en keizerin Sissi hebben voor de zomer van 1914 weer een lang verblijf geboekt in het Grand Hotel des Bains et des Familles. Zij worden verwacht op 7 juli. Maar eerst moeten ze naar Bosnië. Als Frans Ferdinand en Sophie op 28 juni in Sarajevo aankomen, loopt het mis … Student Gavrilo Princip schiet en doodt hen allebei. Het moordwapen blijkt een Belgisch Browningpistoll uit de FN-fabrieken in Herstal te zijn. Het nieuws van de aanslag wekt in Blankenberge grote verslagenheid (aldus journalist A. Hans). De gemeenteraad beslist zelfs een straat naar de aartshertog te noemen. De oorlog verhindert dat. Prinses Elisabeth en haar man bleven wel drie dagen in Blankenberge.”

De beroemdste Blankenbergenaar is beslist FRANS MASEREEL, die op 30 juli 1889 in het belle époque-decor van de Zeedijk geboren wordt. In 1888 waren zijn ouders, Franstalige Gentenaars, naar Blankenberge verhuisd, naar een ‘villa’ naast Hôtel de Venise op de Zeedijk, de eerste verlichte strandpromenade in Europa! Hij bleef er maar tot in 1894 wonen. Hij was graficus, houtsnijder en schilder. Hij bouwde een bijzonder gerespecteerde internationale faam op als geëngageerd kunstenaar, pacifist, antimilitarist. De allergrootste kunstenaars van voor en na WO I uit Duitsland, Frankrijk, e.a. landen waren met hem bevriend en waardeerden hem zeer.
Kunstcriticus Eric Min schreef: “Voor Masereel begint het leven in zwart-wit op een grijze juli-ochtend in 1899. Plaats van de handeling is Villa St. Christophe, een herenhuis op de zeedijk in Blankenberge naast het al even chique Hôtel de Venise. In de villa woont zijn vader, rentenier, met zijn bijna twintig jaar jongere tweede echtgenote. Het is goed te toeven in Blankenberge-Bains, daar op de strandpromenade die als allereerste in Europa met elektrische lampen wordt verlicht. De jonge dichters Emile Verhaeren en Georges Rodenbach schrijven er impressionistische verhaaltjes voor La Plage de Blankenberghe, een krantje dat in het zomerseizoen verschijnt…De zee is voor de kleuter Frans Masereel het eerste spektakel dat hij te zien krijgt”¦
Stefan Zweig schreef: “En wat een heldhaftig leven leidden ze, die jonge Fransen en Belgen! Om te beginnen Frans Masereel die met zijn houtsneden tegen de verschrikking van de oorlog voor onze ogen het onvergankelijke grafische monument voor de oorlog maakte, die onvergetelijke zwart-witprenten, die wat kracht en woede betreft zelfs niet achterblijven bij Goya’s Desastres de la guerra. Dag in dag uit sneed deze stoere man onvermoeibaar nieuwe figuren en scènes…Nooit klaagden ze een bepaald land aan, maar altijd onze zelfde gemeenschappelijke vijand, de oorlog. We droomden ervan dat je deze voor iedereen, ook voor de simpelste analfabeet begrijpelijke, gruwelijke aanklachten als strooibiljetten uit vliegtuigen zou kunnen afwerpen boven steden en legers, in plaats van bommen…
S. Zweig schreef ook: “Wanneer alles ten gronde zou gaan; alle boeken, monumenten, foto’s en verslagen en er bleven slechts de houtsneden die Masereel gedurende tien jaar geschapen heeft gespaard, dan zou men alleen daaruit onze hele hedendaagse wereld kunnen herbouwen”



Blankenberge bloeide in de belle epoque (1871-1914). Het was de tijd van jugendstil en art nouveau, waarvan architectuur, met tegeltableaus en binnenhuiskunst getuigen.

