


In 1997 waren de beide secundaire Blankenbergse GO!-scholen MAERLANT-SCHOLEN geworden: Maerlant-middenschool en Maerlant-atheneum. De juni-proclamatie van beide scholen, van alle 2des dus en alle 6des had in 2003 samen plaats in de feestzaal.
Huidig fysica- en wiskundeleraar Olbren Depaepe kreeg toen zijn diploma sec. onderwijs in 6Wetenschappen-wiskunde.
Jo Aspeslgh was toen lerares l.o./sport en zij presenteerde de proclamatie.
De toespraak van de leerlingen werd toen gehouden door Monia Zarouil en Olbren Depaepe.
Olbren Depaepe begon ironisch: “Gedaan met de stokslagen, strafstudies en vernederingen. De periode van onderdanigheid, van ja-geknik, van laag-bij-de-gronds-kontlikken van vijf voor half negen tot potverdorie vijf over half vijf behoort tot de voltooid verleden tijd…”
En dan Monia Zarouil: “Maar wij zaten hier niet gevangen, eerder beschermd tegen een harde en meedogenloze buitenwereld….Binnen de tralies werden we voorbereid, hebben wij leren vliegen…”
En nog Monia: (op een reünie) “Een paar vergeelde klasfoto’s zullen bovengehaald worden alsook een paar herinneringen aan inmiddels overleden leerkrachten, wier naam he maar steeds ontsnapt. De GWP’s komen aan bod, de Gele Olifant, de 100-dagenshow met alle nevengebeurtenissen. Hoe je elkaar hebt helpen spieken en dat die man dat toch steeds niet doorhad. Je bekent al lachend je vroegere buurjongen van de lessen Engels dat je al die jaren stiekem op hem verliefd geweest bent en dan blijkt dat het eigenlijk wederzijds was…Dat wij goede leerkrachten en een toffe sfeer hadden…Maar weet allen dat wij over enkele jaren elk woord van lof in deze toespraak écht zullen menen.”
Jaak Coudeville was in juni 2003 waarnemend directeur – hij verving Patrick Van Calenbergh tijdelijk. Zijn toespraak giong over VISIE en LIEFDE. Hij zei o.a.:
Het beduimelde en verfomfaaide woord VISIE woekert ook in onderwijsland. En daarom wil ik een pleidooi houden voor liefde, meer liefde…
Om liefde gaat het beslist ook bij al die leraressen en leraren en opvoedsters die jullie 15 jaar lang in het Blankenbergse Gemeenschapsonderwijs lesjes en levenslessen hebben gegeven. Onberekenbare passie voor dat vak moet hen bezielen, verlangen om het te doorgronden, en dan komen alchemistische versmelting van een ambachtelijk didactisch spel en door de jaren heen rijpende feiten-en jongemensenhartenkennis. Symbolisch voorbeeld: in haar en zijn tintelende ogen, zijn en haar weloverwogen woorden en haar en zijn rekentekens op het nooit helemaal ouderwetse bord konden jullie, nu achttienjarigen, ook al in die prille humaniorajaren mee genieten van fascinatie van de wiskundeleerkracht. Laat pedagogische bureaucratie, vaak overgewaaid uit op winstbejag uitzijnde bedrijfssectoren nooit die liefde overheersen van de leraar, de taaldocent bijvoorbeeld die met zijn leerlingen delen wil, die passie voor de uniciteit van een taalidioom, voor dat edel getover aan de wervels van poëtische schoonheid. Uit vele van jullie mondelinge en geschreven reacties heb ik kunnen constateren dat uit dat hout gesneden leerkrachten tijdens jullie schoolopleiding de meerderheid hebben uitgemaakt….










