10/11:uitvaartplechtigheid ALIDOOR CALLIER, econoom RMS Bl’b op rust, gewezen dirigent NEPTUNUS KINDEREN en BREMER STRAATRMUZIKANTEN…ENZO FARINA en MAXIME DEPREZ, zijn kleinzoon, hielden passende, pakkende voordracht. (tekst hierbij)

Familie (dochter, zoon, kleinkinderen) en tal van kennissen en vrienden woonden in het Uitvaartcentrum Lambrechts de uitvaartplechtigheid bij.

Kleinzoon Maxime Deprez (oud-ll. 2009) schetste het leven van zijn grootvader…een boeiend, afgewisseld leven met gezin, verdriet ook om het overlijden van vrouw en dochter, leven in de school, de RNS Blankenberge waar hij net na WO II student was, in de RMS waar hij econoom was en natuurlijk zijn leven in het muzikale verenigingsleven in Blankenberge. (Alidoors zoon Marc had de tekst geschreven).

foto 2009, proclamatie Maxime Deprez

Beste Opa,

Op 15 december 1929 werd je als vierde kind geboren in een muzikaal gezin met 5 kinderen. Je hele leven stond verder in het teken van je familie en de muziek. Dat wist je steeds naadloos te combineren met je job als opvoeder-huismeester en later als verantwoordelijke voor het economaat in deRijksmiddelbare School, de huidige Middenschool te Blankenberge.

Je had een zeer sterke band met je ouders Gustaaf en Eulalie, met je broers Karel en Pol en met je zusters Micheline en Paula. Je familie kwam voor jou altijd op de eerste plaats. Je groeide op in een muzikale sfeer en in de zomer waren de badkarren op het strand het familiegebeuren. Thuis was niet voetbal maar wel muziek het gespreksonderwerp.

Toenkwam de tweede wereldoorlog en maakte je harde tijden mee. Maar je zag ook dat iedereen voor iedereen zorgde. Iets wat je de rest van je leven consequent deed: altijd zorgen voor een ander, op elk ogenblik een luisterend oor aanbieden, klaarstaan met goede raad, altijd doordoen … ook in de moeilijke momenten van het leven:‘honni soit qui mal y pense’ en‘doe wel en zie niet om’… waren je lijfspreuken.

Ondertussen hadden je ouders gezien dat je een meer dan gewone interesse had voorlezen en studeren zodat je na de oorlog de logische stap mocht zetten om te studeren aan de Rijksnormaalschool te Blankenberge,de universiteit voor de minder begoede burger, l’université des pauvres,zoals in de volksmond genoemd. Samen met onderanderen Georgette Popelier werd je onderwijzer met de promotie 1949 en gaf je les in Halle, Gent, Veurne en Diksmuide.

Na je studies te Blankenberge vertrok je naar het Antwerpse om daar je legerdienst te volbrengen. Oorspronkelijk voor 12 maanden maar … de regels werden tijdens je dienst veranderd en uiteindelijk heb je 18 maanden doorgebracht in de verschillende forten van Antwerpen en Turnhout. Tijdens je vrije weekends kwam je naar Blankenberge waar Diane op je wachtte. Zo werd je lange legerdienst onderbroken door gelukkige momenten met je geliefdein ons ‘steedje’.

Het was op één van de ‘schoolbals’ dat je Diane leerde kennen met wie je in 1954 zou trouwen. Zij stond steeds aan je zijde en ze zorgde nauwgezetvoor je kledij, voor je muziekkostuums en voor je voetbaluitrusting. Met de stiptheid van een klok verwende ze je met lekker eten.

Francine, Mariane en Marc zagen het levenslicht en konden steeds bij je terecht voor een goede babbel, een luisterend oor en goede raad. Historisch waren de familiebijeenkomsten naar aanleiding van de verjaardagen van de kleinkinderen Jens, Brent, Maxime, Nick en Evi. Ook de etentjes in Gent bij tante Christiane en neef Frank wilde je voor geen geld missen.

Nooit vergat je een verjaardag, nooit sloeg je een feest over, je was steeds paraat en je zorgde altijd voor een gemoedelijke sfeer. Maar ook op die feesten was je nooit uitbundig … ‘alles met mate’ was een andere lijfspreuk van je.

Je vader Gustaaf was chef van de Bremer Straatmuzikanten. Jij volgde hem later op zodat de Bremers in hun meer dan 100-jarige bestaan slechts twee chefs gekend hebben. Iets waar je terecht fier op was. De Bremers waren overal in het land gekend en waren een vaste waarde op kermissen, stoeten, braderieën en nog veel meer. De Bremers waren meer dan muzikanten alleen, ze vormden een hechte vriendengroep. Je had altijd de onvoorwaardelijke steun van je vader, je broers Pol en Karel en, om er maar enkelente noemen, van Gaston Benoot, Henri Poppe en Marcel Steenkiste. Proficiat voor wat je verwezenlijkt hebt op muzikaal gebied en voor de culturele meerwaarde dat dit alles had voor Blankenberge.

Niet alleen met de ‘Bremers’ vierde je hoogtij. Jarenlang was je klarinetsolo in de Harmonie Neptunus Kinderen. In de jaren ‘70 werd je Chef voor een periode van 20 jaar. Na enkele moeilijke jaren kon je de Harmonie naar een hoger niveau tillen en dankzij een goede jeugdwerking groeide het ledenaantal fors. Legendarisch waren de voorjaars- en nieuwjaarsconcerten in Ons Huis en de concerten in de ‘Metro’ ter gelegenheid van de herdenking van de tweede wereldoorlog. Ook in de Harmonie Neptunus Kinderen was de familie Callier sterk vertegenwoordig met naast je vader en broers, ook je zoon Marc en neef Ronny.

Na een aantal jaren lesgeven kon je aan de slag als econoom in de Rijksmiddelbare School te Blankenberge. Je vond steeds voldoening in je werk. Samen met Valentin Byl en Denise de Keyser vormde je een echt team en waren jullie naast jullie job ook vrienden voor het leven.

Zoals eerder aangehaald stond onder meer muziek centraal in je heleleven. Respect, doorzettingsvermogen, teamwork en een flinke portie emotionele intelligentie waren hierbij je handelsmerk. Ondertussen was je ook een publiek figuur geworden en het stadsbestuurbedankte je voor de meerwaarde die de ‘Bremers’ gaven aan Blankenberge. In 2012 ontving je hiervoor de Cultuurprijs voor de Stad Blankenberge.

Dat was echter niet de enige onderscheiding die je mocht ontvangen in je leven. Voor je voortdurende en belangeloze inzet voor de sport mocht je de Trofee voor Sportverdienste van de Stad Blankenberge in ontvangst nemen. Dit had je natuurlijk te danken aan de jarenlange aanwezigheid bij de alomgekendevoetbalclub de Strandjutters.

Vrijwel elke zaterdag kon je ‘sjotten’ aan de zijde van onder anderenWies Peeters, Ludo Monset en JaakWitdouck. Na de veldslag op het strand volgden de vele vergaderingen bij ‘Mieltje Dalle’, in de Evergreen en niet het minst in de ‘Jackan’ bij Mietje en Michel. Uit de handen van Wies mocht je de ‘ Gouden Sluffer’ in ontvangst nemen.

Maar … je kende ook tegenslagen in je leven en trachtte die in stilte te verwerken. In 2003 overleed je vrouw Diane en je bleef alleen achter ‘tussen vier muren’ zoal je ons geregeld vertelde. In 2017 moest je afscheid nemen van je dochter Francine … ‘het is niet normaal in het leven dat je kinderen eerst gaan’ … vertelde je steevast met tranen in de ogen.

Toch trachtte je positief te blijven. Je kracht haalde je uit het zien opgroeien van je kleinkinderen, de etentjes bij Mariane en Katina, je wekelijkse babbel met de strandjutters en je vergaderingen met Valentin Byl in Brasserie Mercatoop de Grote Markt.

Iedereen was er zekervan dat Alidoor 100 jaar zou worden. Het mocht echter niet zijn. Door corona getroffen viel je twee keer bij jou thuis en kon je niet meer alleen wonen. Je verhuisde naar het woonzorgcentrum De Strandjutter. Je vertelde ons: ‘Ik heb samen met de Bremers voor de inhuldiging van de Strandjutter gespeeld, en nu zit ik hier zelf … ’

Door een spijtige val in het rusthuis moest je opgenomen worden in het AZ St Jan te Brugge. Terug in het woonzorgcentrum De Strandjutter kreeg je de beste zorgen van het personeel in de afdeling ‘De Jutter’.

Ondanks de goede zorgen heb je ons toch moeten verlaten. Tot op het einde bleef je moedig en vriendelijk. Nooit een woord te veel en steeds bezorgd om een ander …

Bedankt Opavoor hetgeen je betekend hebt voor je familie en voor de muziek … en om met jouw woorden af te sluiten:

Leve de muziek, Leve Blankenberge !

Enzo Farina, vroeger voorzitter van de Cultuurraad Blankenberge,  prees Alidoors muzikale en sociale kwaliteiten, met de nadruk op zijn dirigentschap bij der Bremer Straatmuzikanten, waarvan zijn vader ook al chef was geweest.

Op het rouwbericht van AlidoorCallier staat: “ Uit ons midden maar niet vergeten.”.

Hoe zouden we je ooit kunnen vergeten.

Toen je zoon Marc me vrijdag vroeg of ik over jou iets kon vertellen op deze afscheidsceremonie zei ik meteen “ graag “.

Na het telefoontje schrok ik toch wel even. In mijn herinneringen aan jullie papa kon ik alleen maar denken aan zo vele mooie momenten met humor en feesten en leuke sfeer en vooral aan muziek.

Passen deze herinneringen wel op een moment dat we afscheid nemen van deze man?

Wellicht kunnen we Alidoor niet méér eren dan hem te kaderen in de muziek en cultuurwereld van Blankenberge, de stad waarvan hij zo hield

Het weze gezegd:  AlidoorCallier stak binnen de muziek en cultuurwereld van Blankenberge beslist hoog boven het maaiveld uit. Hij is één van die personen uit het selecte kringetje die in 2011 hiervoorde  Cultuurprijs van de Stad Blankenberge heeft ontvangen.

De motivatie van de jury was duidelijk. En ik citeer:” AlidoorCallier was meer dan 50 jaar dirigent van de Bremers, dirigent van de Neptunuskinderen en een echte bezieler van de volksmuziek.”.

Met die cultuurprijsprijs stond AlidoorCalliertussen andere waardevolle personen als kunstschilder Rudi Pillen, schrijver Pieter Aspe, auteur Antoon Vandamme, toneelman François Driessens…..

Ik had het geluk enkele keren bij Alidoor thuis te worden uitgenodigd. Elke keer was ik daar zo gelukkig.

Alidoor toonde mij mooiemuziekinstrumenten die hij werkelijk koesterde. Er zaten enkele oude zeldzame pareltjes tussen.

Op een mooi meubelstuk in de living prijkte ook het kunstwerk dat hij had gekregen bij de uitreiking van de Cultuurprijs. Hij was daar zo trots op.

Hij liet me ook de partituren zien van de muziekstukken die hijzelf had gecomponeerd of speciale stukken  die hij op de kop had kunnen tikken en die hij had herwerkt. Deze man had een enorm talent als componist en arrangeur. En hij kon daar ook zo smaakvol over vertellen……

Spontaan denken we nu aan een melodie die wellicht elke carnavalist ooit heeft meegezongen nl. het lied “ Carnaval in Blankenberge “, een door Alidoor herwerkte versie van een lied van Willy Lustenhouwer.

Maar hier eindigen zijn cultuurverdiensten niet.

Hoeveel kinderen en jonge mensen heeft hij niet bij de muziek kunnen brengen.

Alidoor was een bezielend man en hij had oog en oor voor talent. Vandaag nog lopen in Blankenberge heel wat mensen rond die dankzij de push van Alidoornu nog een muziekinstrument bespelen.

AlidoorCallier– en dat weten jullie allemaal –  was inherent verbonden aan de Bremer Straatmuzikanten, “ zijn “ muziekgroep.

De Bremers en hun chef …..dat is een verhaal apart.

De Bremer Straatmuzikanten waren werkelijk onmisbaar bij vele feestelijkheden.

Tussen Duinkerke en Zeebrugge is er geen schip te water gelaten of de Bremers waren erbij. Ze waren vaste gasten op de Brugse Reiefeesten, ze trokken met de DaringBoy’s naar voetbalwedstrijden, ze speelden op de Breughelfeesten in Wingene en…..ze waren zelfs altijd present op de één-mei stoet van de socialisten in Brugge.

De BlankenbergseBremers speelden overal waar ze werden gevraagd. Het ging hen echt om de muziek en de sfeer.

Dat succes van de Bremer Straatmuzikanten was vooral te danken aan AlidoorCallier.

Hij was de draaischijf van de groep, de spil van het gezelschap.

Hij was niet alleen de dirigent van de Bremers, maar ook het aanspreekpunt voor elke organisator.

Hij was de man die alle muziekstukken herschreef en erover waakte dat elk lid van de groep zijn partituur perfect kon spelen.

En opgepast, al waren de Bremers een vrolijke bende, hun uitvoering waren  telkens perfect en op niveau gebracht.

Dit was ontegensprekelijk de verdienste van Alidoor want achter de lieve glimlach stond de veeleisende dirigent.

Alidoor had zijn groep goed in de hand. Hij stelde het programma vast naargelang het evenement en zorgde voor de perfecte mix van populaire en goed-in-het oor liggende muziekstukken.

Hij vertelde graag over de leuke momenten bij  de Bremers.

Tijdens een zekere periode waren de Bremers gevraagd als muziekgroep voor kinderbals. De Bremers speelden zo kinderbals o.a. in Bredene, De Haan, Wenduine en Blankenberge. “ Weet je “ zei Alidoor” dat er soms meer dan 100 kinderen op de dansvloer stonden….allen tussen 10  en twaalf jaar.”

Soms liep het ook wel eens verkeerd. Zo werd de groep uitgenodigd om een groep oorlogsveteranen te verwelkomen die in Oostende met de boot zouden aankomen. De boot meerde aan en de Bremer Straatmuzikanten speelden uit volle borst…..tot bleek dat ze aan de verkeerde boot stonden.

Zo’n verhalen waren heerlijk om te horen uit de mond van Alidoor.

Ik was ook een bewonderaar van de Bremers toen ik in het vakantiecentrum Floreal werkte, toen nog in de Jules De Troozlaan.

Ik contacteerde Alidoor en vroeg of hij met zijn muziekgroep aperitiefconcerten kon geven elke zondag in juli en augustus. Er was één probleem: het budget om dat te organiseren was niet zeer groot. Slechts 500 frank ( 12,50 euro nu).

De chef-dirigent lachte mijn zorgen weg en zei:” We spelen van 11 uur tot 12u30voor dat bedrag en wemoeten niet betalen voor onze drank tijdens het optreden.”.

Dankzij Alidoor en zijn Bremers zat de bar van Floreal op zondagvoormiddag altijd stampvol en niemand dacht eraan om op dat moment op de zeedijk te gaan wandelen.

Want wat een sfeer konden die mannen van Alidoor wel maken. Ik geloof rotsvast dat niemand hen in Blankenberge kon evenaren.

En voor Alidoor en zijn Bremers was het feit dat ze mochten optreden veel belangrijker dan de kleine vergoeding die ze in Florealkonden krijgen.

Zo waren Alidoor en zijn Bremers, ……muziek en sfeer op de eerste plaats.

**

De tijd is net als de golven op het strand. Wat er nu ligt, is morgen weg.”

Vandaag nemen we afscheid van een groot man die zo vele verdiensten heeft, niet alleen binnen de muziek en cultuurwereld, maar gewoon bij elke sociale ingestelde inwoner van deze stad….van de enthousiaste feestvierder tot de grootste carnavalist, van de rustige genieter tot de uitbundige verenigingen.

Mag ik me veroorloven om met een knipoog te besluiten:” Als Alidoor straks daarboven aankomt en hij er enkele van “ zijn “ Bremer-vriendenzal terugzien, dan wed ik dat binnen de kortste tijd muziek zal worden gemaakt en wie weet….zal heel waarschijnlijk al vlug weerklinken:” Chef, un petit verre, on a soif.”

Alidoor,

Je was een groot mens. We zijn je dankbaar voor de vele mooie momenten die je ons hebt gegeven….en echt…we zullen je nooit vergeten.

Blankenberge, 10 november

Enzo Farina

Voormalig voorzitter van de Cultuurraad

Na de plechtigheid begroette ik drie voormalige leden van de ‘Bremers’ en twee oud-klasgenoten, die ook in 1949 hun onderwijzer(e)s(sendiploma hadden behaald. (Georgette Popelier en Sylvain Helsmoortel)

1999 wellicht (50 jaar afgestudeerd)…met uiterst rechts Albert Martens, hun wiskundeleraar toen)