Op 2 oktober 1990 nam Lothar de Maizière, de laatste minister-president van de DDR (Duitse Democratische Republiek) de eerste democratisch verkozene in Oost-Berlijn, in het Schauspielhaus (heet nu Konzerthaus) op de Gendarmenmarkt (heette in DDR-tijden Platz der Akademie) afscheid van de DDR die in 1949 was gesticht en die na WOII tot die stichting de Sovjetzone was. Aan zijn naam kan men zien dat hij van Franse afkomst was, afstammeling van Franse hugenoten die na 1685 naar Pruisen waren uitgeweken.

De Maizière zei: We zijn één volk, we worden één staat. Binnen enkele ogenblikken treedt de DDR toe toto de BRD. Hiermee bereiken we de Duitse eenheid in vrijheid. Het is een moment van grote vreugde…Het is een afscheid zonder tranen.

De Engelse hoogleraar Timothy Garton Ash schreef twee jaar gelden in De Standaard:

Proficiat, Duitsland: 30 jaar oud nu zaterdag 3 oktober, de verjaardag van de Duitse eenmaking in 1990. Maar wacht eens even, is Duitsland geen 71? Toch als je rekent vanaf de stichting van de Bondsrepubliek in 1949. Of 149, als we teruggaan tot de eerste eenmaking van Duitsland in 1871? Of 1.220 jaar oud, als we de kroning van Karel de Grote in 800 als het begin zien van het Heilig Roomse Rijk? Of een goeie 2.000 jaar als we in Bastian Schweinsteiger een verre nazaat herkennen van die oorlogszuchtige, maar ook protodemocratische stamleden die Tacitus beschreef in zijn GERMANIA?

Dit jaar vinden de feestelijkheden plaats in ERFURT, hoofdstad van de deelstaat Thüringen. In 1983 en 1990 volgde ik in die stad aan de Pädagogische Hochschule Dr. Theodor Neubauer een driewekelijkse cursus “Gesellschaftliches Leben inde DDR”

Volgens een heel recent enquête vinden 47 procent der Westduitsers en maar 56 procent der Oostduitsers de eenheid geslaagd. 44 Procent in het Westen en 33 procent in het Oosten vinden de eenheid 32 jaar later geslaagd.