Vele oud-leerlingen zullen zich HET LEVEN IS VURRUKKULLUK nog wel herinneren van in de Nederlandse les…deze korte passages beslist:
Het leven is vurrukkulluk’, zei Panda. ‘Jaah’, beaamde Mees met een zucht. Hij had Panda teerst gezien en mocht nu het dichtst bij haar lopen
“En maar giegullen” hijgde de grijsaard na. “Dat komt natuurlijk van het rokkenrollen en het Marie-Johanna roken” “En dan maar djojrijden” sputterde grijsaard, terwijl het bierschuim hem op de lippen kwam. “Sluikrijden, noemt de grote Vandaal het ook wel…”
Veel oud-leerlingen kunnen nu ook nog eens denken aan het bezoek van Paul De Wispelaere op school in 1998, aan zijn voordracht, zijn gesprek met de leerlingen, maar ook aan de lectuur van fragmenten uit TUSSEN TUIN EN WERELD: “Daarom was de tuin geweldloos en democratisch, is hij de wieg van de cultuur….De tuin is vrouwelijk en erotisch….En de symbolische tuin: hij is omhaagd en ommuurd, men komt erin door een nauwe poort, Mijn zuster, o bruid! Gij zijt een gesloten hof, een besloten wel, ee verzegelde fontein, mijn tuintje kriebelt, fluisterde Bérénice, toen zij met opgeheven en gespreide knieën naast hem lag en hij op zoek ging in haar donker struikgewas. En de mythische tuin, de Tuin de tuinen, geen droom die er zich niet aan voedt…







