Een proclamatie van leerlingen van de 6des en 7des heeft een luisterrijke omkadering  nodig.

Die kwam vandaag o.a. van Eloïse Hoste, leerlingen van 6HW. Zij speelde twee pianonummers: Nuvole bianche en Giorni van Ludovico Enaudi. Joran Waeghe, leerling 6STW speelde piano en zong Never Enough uit The Greatest Showman.

Bij de ingang van de feestzaal stonden Sienna Demulder en Anouk Plaisier om aan de leerlingen en de genodigden PROCLAMATIEMAERLANTKRANTEN uit te delen. Milan Waleffe (6WeWi) en Sofie Stockman (6WeWi) speechten.

Hieronder kan men hun toespraak lezen:

Toespraak leerlingen proclamatie 2022

In onze loopbaan op school zijn er veel avonturen op ons pad gekomen. We hebben onze ups en downs gehad maar aan het einde van onze middelbare carrière staan we hier allen met een gevoel van blijdschap. We hebben namelijk alle obstakels die we in onze jaren tegemoet zijn gekomen overbrugd. Vandaag wordt de laatste stap gezet. We slaan nu dus de bladzijde om, maar voordat we dat doen, kijken we terug naar alle mooie  momenten die in het maerlant atheneum zijn plaatsgevonden en we koesteren de personen die ons telkens terug op het juiste pad hebben geleid. Dus pak maar deze mensen eens goed vast en wij zullen mooie herinneren naar boven brengen.

Toen Jaak aan de zesdes en zevendes vroeg wie de speech wou geven voor de proclamatie was, Milan degene die direct enthousiast was. Milan is iemand die zich goed kan verwoorden, die graag spreekt voor een groot publiek. Hij had nog een compagnon nodig om te spreken en niemand voelde zich geroepen. Ze hebben mij zachtjes gedwongen om naast hem te staan en mee deze toepsraak te houden. Neen, neen, neen ik zou met niemand anders hier willen staan dan met Milan. Ik voel me vereerd op deze plek te mogen verschijnen.

Het lijkt nog niet zo lang geleden toen we begonnen met school in de kleuterklas. De wereld leek nog zo onschuldig, geen zorgen, gewoon genieten van elke dag. Onze verbeelding was niet weg te denken uit ons leven. We speelden superheldjes, prinsesjes, noem maar op. We speelden altijd dat we volwassen waren en hier staan we nu, 15 jaar later, klaar om ons leven te beginnen als volwassene(n). Of zoals Ann Van der Veen zou zeggen, de beste momenten van je leven gaan nu beginnen.

Sommige leerlingen gaan al heel hun leven naar school in Blankenberge. Andere scholieren zijn vaak verwisseld van school. Wat dan ook die schoolevolutie is geweest, we staan hier nu wel allemaal en dit sedert het derde middelbaar. Heel toevallig hoe de wereld kan lopen. Het is niet alleen door toevalligheid. Het klinkt misschien heel vreemd, maar daar heeft het lot voor gezorgd. Het lot bepaalt hoe je leven in elkaar zou zit voordat jij er maar iets over beslist hebt. Daar nu even genoeg over voordat ik jullie hersenen begin te breken.

In het begin waren er veel kliekjes die niet zo goed met elkaar overeen kwamen. Doorheen de jaren zijn we één hechte groep geworden. De activiteiten hebben een grote invloed gehad op onze vriendschap.  Zeilen op een boot en buitenlandse stages, verdiepten  de relaties in onze vriendenkring. Je kan dus zeggen dat de school een grote invloed heeft gehad op de groep die we vandaag zijngeworden, dit hebben we mede te danken aan onze directeur Jürgen Balbaert. Al komen we allen wel uit een moeilijke periode, namelijk corona. Dit virus was voor twee en een half jaar het gespreksonderwerp van de wereld. Het heeft ons gekraakt op mentaal en fysiek vlak, maar door de goede organisatie van onze school en de hulp die we van de leerkrachten hebben gekregen, zijn we door deze moeilijk periode geraakt. Je zou denken dat door corona de vriendschappen zouden verwateren, maar integendeel, onze groep werd hierdoor hechter. We leerden onze klasgenootjes op een andere manier kennen. We zagen hoe ze thuis overleefden tijdens de online lessen. De ene begon te stofzuigen, de andere sliep, er begonnen mensen hun nagels te lakken of er was zelfs iemand die de hele tijd met zijn haar aan het prutsen was. Zo gooide corona, die we van onze Corsicaanse vriendjes hebben gekregen, wel bijna roet in het eten, er ontstond een vrees dat er bepaalde activiteiten zoals de 100 dagen afgelast zouden worden. We moesten wel bepaalde maatregelen treffen om de viering  te latenplaatshebben, zo konden de ouders of externen niet aanwezig zijn. We kunnen onze show in één woord beschrijven, namelijk fabuleus. Jullie konden wel een paar korte fragmenten waarnemen op de instagram van het Maerlant-atheneum. Onze show werd ook gefilmd door onze persoonlijke cameraman Nils Croes. Deze kunnen we door een technisch falen enkel zonder geluid bekijken, maar deze fout is hem vergeven. We mogen van geluk spreken dat de leerkrachten hier van topkwaliteit zijn. Het zijn stuk voor stuk schatten van mensen die op eigen wijze hun kennis en levenservaringen aan de jongere generatie doorgeven. Wegens de kleine klassen op school is de afstand tussen leerkracht en leerling klein. Ze gaan normaal met je om en ze doen niet uit de hoogte. De leerkrachten zijn mensen met wie je een gesprek mee kan voeren, wanneer er iets dwars zit of  als je gewoon nood hebt aan een babbeltje. Ze staan altijd voor jou klaar. Daarom zal ik een gedichtje voorlezen dat de leerkrachten van het Maerlant Atheneum goed weerspiegelt. Het gedicht is van Stijn Depaepe, dagversdichter in De Morgen, die onlangs, zo jong nog is overleden.

Leerkracht

Als je er eentje bent

als je er eentje kent,

als je er een gehad hebt,

lang geleden of recent,

dan weet je het gewis:

sinds mensenheugenis,

hoe onbetaalbaar wezenlijk

een goede leraar is.

Na dit prachtige gedicht wil ik de ouders die vandaag aanwezig zijn en de ouders die er jammer genoeg niet konden geraken, bedanken. Ik wil hen bedanken voor de toffe kinderen die ze op deze wereld hebben gezet en ik vind het een eer om te samen met deze mensen in een klas te hebben mogen zitten. We hebben in de loop van deze vier jaren de evolutie van elke persoon op deze school meegemaakt. Personen die in het begin echte etters waren en die nu zijn opengebloeid tot ware mannen en vrouwen. Mannen en vrouwen die te popelen staan om de volgende stap in hun leven te zetten. Een stap die ons dichter naar de volwassenheid brengt. Er zullen tijdens deze speech veel traantjes gevloeid hebben, want dit is voor iedereen een eindpunt van ons secundair onderwijs. Hier zullen onze wegen scheiden. Maar een persoon zei ooit eens tegen mij: “Het zijn deze momenten dat je moet koesteren.” Je moet dit moment vandaag niet zien als een verlies, maar eerder als een positieve herinnering die nog de komende jaren in je geheugen zal blijven rondzweven. Een positieve herinnering waar je aan kan denken tijdens de moeilijkere periodes in je leven. Een positieve herinnering die een glimlach op je gezicht kan toveren. We hebben hier de mooiste momenten van onze jeugd meegemaakt, daarom is dit één van de moeilijkste afscheid om te maken. Er zijn namelijk veel dingen die gemist zullen worden. De school, onze hechte vriendengroep, de ici die we doen als we elkaar tegenkomen, onze rendez-vous op het toilet, De leerkrachten die altijd voor ons klaarstonden….. Het waren vier topjaren, die ik met geen andere groep zou willen gedaan hebben. jullie zorgden ervoor dat er mensen met een glimlach naar school gingen. Jullie zorgden ervoor dat elke opdracht en elke les de tofste en grappigste ooit was. Jullie zijn de basis van de mooie momenten die we hier hebben meegemaakt. jullie zijn één voor één schatten van mensen. we zijn een groep die nooit zal vergeten worden. Ik gun jullie het beste dat je kan overkomen, want jullie verdienen het. onze wegen zullen hier dus scheiden, maar deze zullen in de loop van de jaren wel weer eens kruisen. Daarom is dit geen vaarwel, maar een tot ziens.