ERASMUS+-stage 5STW van het Maerlant-ath. Een SPRANKELEND verhaal (27-28/04) vanuit Sakarya (Turkije) door leraar n.c. zedenleer G. Vergauwen)

VERSLAG 27-28 APRIL SAKARYA EXCURSIE ERASMUSPROJECT

Wie een woelige of onvaste slaper is, kan in Turkije bij het eerste priemen van Mona de Zon zijn slaap verder vergald zien worden door de galmende religieuze oproep aan alle gelovigen om zich spik en span te komen melden bij de nabijgelegen moskee voor het ochtendgebed. Dit procedé om tot geestelijk inzicht en religieuze vervoering te komen wordt verder op de dag nog vier maal herhaald. Het is één van de facetten van het leven in onze stad hier die onze ganse stage een verrijkend doch evenzeer wat vervreemdend effect geeft.

Een ander facet waar de leerlingen mee rekening moeten houden is het strikte kledingvoorschrift; een paar meisjes hadden zich op school te zeer laten kennen door het etaleren van de blanke benen dat ze werden aangemaand om de volgende dag een lange broek te dragen. Wat ze ook prompt deden.

De activiteiten op de school voor leerlingen met een mentale beperking lopen zeer vlot; gelukkig zijn een aantal leerkrachten daar de taal van Shakespeare machtig en kunnen ze de meisjes duidelijke instructies meegeven; de plaatselijke jongeren zijn ook gemotiveerd om met de onze samen te werken, ook de taakjes zijn uitermate boeiend: menig knutselwerkje zal straks in de koffers van de meisjes mee richting België reizen!

Op woensdag 27 april trokken we met de groep richting Poyrazlar- park, een schitterend meer even buiten onze stad te midden van een bucolisch landschap met op de achtergrond wazige bergruggen. De leerlingen stortten zich terstond op de plaatselijke pedalo’s en begonnen een soort waterdans: voortdurend wisselden ze van plaats om te pogen het commando te nemen aan het roer van het mini-bootje dat een Turkse pedalo is. Gezien de stroming op het meer, leverde dit bij uw nederige dienaar enkele onnodige extra hartkloppingen op, maar gelukkig vielen er geen tuimelpertes in het maagdelijk reine water van Poyrazlar op te tekenen. Na een zonnesessie van een uurtje kregen de meisjes de kans aan paardrijden te doen. Een leuke activiteit, maar ook een nogal modderige: kloeke West-Vlaamse vloeken zouden het vervolg van de dag begeleiden omwille van de bezoedeling van menige witte vrijetijdsschoenen. Wat het humeur van de leerlingen en hunner twee begeleiders ook verknalde die dag was het eindeloos wachten op de bus die om 17 uur ons diende terug te brengen naar het hotel. De bus was in een eindeloze file terechtgekomen in de stad Izmet ten gevolge van het Feest van Kadir en bleef daarom eindeloos talmen. Op zich niet zo erg, ware het niet dat op het hoger gelegen meer de invallende avond bijzonder kouwelijk inslaat. Omstreeks 18.20u.begonnen dhr. Vergauwen, enkel gekleed in een t-shirt en mevr. Deprez in haar kleedje met de dikte van de huid van een baby-goudvis, beginnende vormen van koude-intolerantie als lichtjes blauw uitslaande vingers te krijgen. Nog geen 20 minuten later – en nog geen bus! – was de situatie verergerd en begon de zaak te evolueren naar een Titanic-scenario: niet dat er sprake was van een rigor mortis-look bij de twee gekwelde leerkrachten, maar wel, zoals mijn vader altijd zei, ‘was hun water wel erg bleek geworden’! U kan zich voorstellen hoe opgelucht we allen waren toen we de contouren van onze witte bus aan de einder zagen opdoemen en we terug naar het hotel konden gaan. Moraal van het verhaal: 1/ in Turkije is tijd een rekbaarder begrip dan bij ons en moet men bijna altijd rekening houden met de luimen en nukken van Dame Fortuna; 2/ Men kan best op uitstappen altijd een pull meedoen want avonden buiten de stad kunnen bijzonder fris invallen.

Het hoeft geen betoog dat dergelijke wat in het water gevallen excursie de vermoeidheid anders dan gewoonlijk inviel en de leerlingen trokken na het avondmaal vroeg naar bed.

Hoe anders zou de volgende dag verlopen, donderdag 28 april! ’s Morgens zat de sfeer er al meteen in en, meer gemotiveerd dan daarvoor, betraden de meisjes blij gemutst de bus die hen naar de speciale school bracht. In de namiddag hadden we een vrije dag van de organisatie bekomen die we gingen besteden aan het werken aan de verplichte blogs. Maar de zon brandde zo fel door dat er een soort mini Costa del Sol ontstond op het dakterras van ons hotel alwaar de laatste badmode van het seizoen kon worden bewonderd. ’s Avonds om zes uur trokken we dan zongebrand met de hele groep naar ons stamrestaurant BIGCHEFS, waar opnieuw als in Tafeltje dek je, Ezeltje strek je de heerlijkste gerechten voor een derde van Belgische prijzen op de dis verschenen. Het viel de begeleiders op dat een groep Turkse jongens nogal ostentatief langs ons restaurant begon te paraderen nadat een aantal van onze opgedirkte meiden ze wat flirterig hadden toegewuifd. Niets aan de hand, zou je denken maar dit is de eenentwintigste eeuw, sir! Teruggekomen in het hotel rond negen uur, gingen de begeleiders net als de leerlingen naar hun kamers, vermoeid maar opgelucht na een mooie dag met veel blije gezichtjes. Toen ik mij rond 21.20 begon te wassen, weerklonk plots voor de eerste maal tijdens het verblijf de kamertelefoon: ‘Sir, your girls are here, but there are boys also’, voor Turkse mensen in deze meer conservatieve stad en zeker in deze Ramadantijden blijkbaar een nogal ongehoord beeld. Achter de rug om afspraakjes maken, daar kon ik toch niet om lachen, en ik spoedde mij naar beneden om aan de hele affaire een kort en krachtig einde te maken. Dat dit een daling op het display van mijn populariteitsmeter bij de meisjes met zich meebracht, was op dat moment het laatste van mijn zorgen. Nadat mijn collega Marieke en ikzelf op de kamers nog enkele zedenlessen over de plaatselijke cultuur en gebruiken bij de betrokken leerlingen afstaken, kon zo rond 23.30u. het nachtlampje worden uitgedraaid. Net toen ik zo rond 01.00 in de armen van Morpheus viel maakte ik mij de bedenking: “Waren de meisjes deze ochtend daarom zo vrolijk geweest?” En …

… Wat zouden de komende dagen nog in petto hebben.