
Leraar n.c. zedenleer GUNNAR VERGAUWEN schrijft:
VERSLAG TURKIJE-EXCURSIE BINNEN ERASMUSPROJECT
Verslag van dagen 25 en 26 april.
De 25ste april luidde het afscheid in van de vakschool waar onze meisjes hun kijk-, luister- en doestage doorliepen. Nogmaals wreven de honderden jongens van de technische school de ogen uit bij het zien van hun hoofdzakelijk blonde, mooie en opgeschoten sekse-antipoden uit het land der Franken. Over het algemeen was de teneur onder de meisjes positief: vooral de sportieve activiteiten en het maken van het lokale dessertgerecht Gulac had hun enthousiasme weten te wekken. Van de school trokken we in één ruk door naar een ontvangst op het stadhuis van Sakarya; het leek wel of we gezanten waren aan het hof van Sultan Suleyman de Grote. Knechten in livrei schonken de leerlingen driftig in en na heel wat gebuig en hartelijke woorden werden we een zaal binnengeleid waar de grote Burgemeester zelve met zijn halve hofhouding ons op majestueuze wijze uit de doeken deed hoe het hiërarchische systeem in Turkije werkt. Toen hij minutenlang aan het woord was, kon je een speld horen vallen en … voor wie de verbale capriolen van de klas 5 Sociaal-Technische Wetenschappen zoal kent moet dit hebben geleken als het achtste wereldwonder. Na de indrukwekkende redevoering van de Burgemeester bedankte dhr. Vergauwen van de kant van het Maerlant-atheneum de stad, de plaatselijke organisaties en de betrokken personen voor de hartelijke ontvangst in het land dat vier decennia geleden nog zo goed als tot de derde wereld kon worden gerekend.
De volgende dag leidde de plaatselijke coördinator Mustafa de meisjes naar hun nieuwe stageplaats. Bij het aanhoren van de welkomstspeech van de directeur, ontstond plots tumult aan de ingang: een moeder van één van de mentaal gehandicapte leerlingen was in mekaar gestuikt – wellicht door te weinig voedsel te hebben ingenomen vanwege de Ramadan (Ramazan zoals het in Turkstalige landen wordt genoemd). Gelukkig stond de vrouw binnen een minuutje alweer te been en konden we in sereniteit worden rondgeleid doorheen de school, veel kleiner dan de vorige. Een heel team van sympathieke leerkrachten heette de meisjes welkom en het werd prompt duidelijk dat de leerlingen deze week in zeer goede handen zijn terechtgekomen. In de namiddag vond een zeer interessante uitstap plaats naar het belangrijkste distributiecentrum van de stad inzake kledij, voeding en sociale diensten voor mensen in nood, armen, gehandicapten, e.d. meer. De leerlingen kregen een power point- presentatie aangeboden over hoe de sociale zorg in Turkije werkt en wat de rol van het distributiecentrum daarbij is. Tijdens de uitleg en rondleiding kreeg Robin Hereygers een pluim toegeworpen van de afgevaardigde omwille van haar grote inzet tijdens de meeting.
’s Avonds ging een deel van de meisjes eten in de BIGCHEF wat tot het stamrestaurant van Maerlant-atheneum mag worden uitgeroepen. Twee meisjes, Stefanie en Charissa kookten liever zelf in de eigen hotelkamer. Toen ondergetekende vertrok met de grootste groep had hij er zelfs al een beetje spijt van dat hij door hen niet was uitgenodigd: een grote pluim voor de vakleerkrachten van onze school om van onze leerlingen waarlijke keukenprinsessen te maken: zo smakelijk zag het er allemaal uit!
Als elke dag van onze stage hier in Sakarya waren alle leerlingen ruim tegen 23 uur binnen. De hoop op een rustige en ontspannen nachtrust was echter alras vervlogen toen een stevige bonk op de deur mij uit de eerste nachtelijke sluimers haalde: collega Marieke Deprez vroeg om een bandage voor ambulante zorgen aan leerlinge Nyah Sonneville die zich had verbrand aan een soort krultang die een nalatige vriendin van haar in het stopcontact had laten zitten. Gelukkig bleek de verbranding minder erg uit te vallen dan eerst gevreesd en de volgende ochtend verscheen praatwaterval Nyah met een pokerface aan de ontbijttafel alsof er niets was gebeurd. Toch zal haar handpalm nog wel enige dagen wat opgezwollen blijven, maar …. dat zien we morgen dan wel weer.
To be continued



