Sprookjes zijn zo betoverend, de door de gebroeders Grimm verzamelde volkssprookjes, maar ook de door H.C. Andersen zelf geschreven cultuursprookjes. Kinderen horen en lezen ze graag, volwassenen ook.
DE MORGEN-dagversschrijver vond in ASSEPOESTER zelfs inspiratie voor zijn dagvers van gisteren n.a.v. het openblijven van de horeca tot 24u. en niet later
In SPROOKJE herkent men SPROKE en SPREUK en SPREKEN natuurlijk. Een sprookje is nl. in de eerste plaats een verhaal dat mondeling wordt verteld. In het Duitse woord MÄRCHEN, waarin we het Nederlandse MARE en VERMAARD zien, dat teruggaat naar MERIJAN = berichten, vertellen, ontdekken we eveneens dat inhoudelijke vertelelement.
En CONTE is met conter en raconter verwant, vertellen dus. Maar ook met COMPTER, dat andere tellen, rekenen, en dus ook met COMPUTARE : tellen, rekenen. Aan de computer denke we dan!
Het Spaanse CUENTO en het werkwoord CONTAR hebben dezelfde Latijnse oorsprong.
Om VERTELLING in TALE, in fairy tale, te ontdekken moeten we zeker niet veel moeite doen.
In de 17de eeuw had de Franse schrijver Charles Perrault al eens acht sprookjes (o.a. Roodkapje, Assepoester, Klein Duimpje) verzameld en hertaald (Contes de ma mère l’Oye) . De Deense woordkunstenaar Hans Christian Andersen schreef zijn eigen sprookjes – eventyr, fortalt for børn, in de tijd dat de gebroeders Grimm sprookjes verzamelden en herschreven. Andersens sprookjes heten in het Deens EVENTYR, avonturen, verteld voor kinderen, voor wie ze soms niet zo geschikt
In 2015 verscheen in het Nederlands de vertaling van Günter Grass’ (Duits Nobelprijswinnaar literatuur 1999) GRIMMS WÖRTER. EINE LIEBESERKLÄRUNG – DE WOORDEN VAN GRIMM. EEN LIEFDESVERKLARING. De liefde van Grass in dit boek gaat naar de gebroeders Grimm, die van een Duitse grammatica, die van een fenomenaal Duits woordenboek, die van de taalwetten, die natuurlijk ook van de sprookjes, die ze bij de mensen, vooral bij één familie, gingen beluisteren en optekenen. Hun taal beïnvloedde het Duits, hun verhaalstijl die van alle sprookjes.
