Oud-lle (1995) Nancy Lembrechts, lic. Germ. filologie, lerares Duits in Villanuova sul Clisi, Lombardije, over het leven daar, ook in deze covid-19-periode

Nancy Lembrechts is oud-leerlinge Moderne Talen-Wetenschappen (1985).

Zij studeerde Germaanse filologie en werd licentiaat. Zij is de dochter van oud-onderwijzer d’Oefenschool René. Sofie Easton, Shirley Adam en Birgit Laporte, (de eerste onderwijzeres 5de lj. Zilvermeeuw, beide anderen directrices, resp. Maerlant-ath. en Zilvermeeuw, waren jaargenotes.

Op de Berlijnreis in 2004, ontmoetten we haar op de Käthe Kollwitzplatz  in de Duitse hoofdstad. Zij was er toen werkzaam op de Vertegenwoordiging van de Vlaamse Regering in Berlijn.

Zij schrijft ons:

Met ons alles in orde. Dat betekent: we zijn gezond. Ik zal je vertellen hoe het leven in Lombardije momenteel is.

Ondertussen woon ik al vijf jaar in Villanuova sul Clisi, dat is een Italiaanse gemeente dicht bij het Gardameer, in de provincie Lombardije. Ik woon hier met mijn vriend Antonio en twee kinderen Leonardo (7) en Rafael (5). 

We werken nu allebei van thuis, dat is toch een grote luxe dat wij dat allebei kunnen. In Italie is dat absoluut niet ingeburgerd, van thuis uit werken. “Smart-working” heten ze dat nu. Wij vragen ons af of ze dan straks teruggaan naar… stupid-working?

Ik geef Duitse les in een Monterssori basis en middelbare school. Wekelijks stuur ik mijn leerlingen opdrachten om thuis te maken. Gelukkig is er op internet veel interessant materiaal te vinden.

Leonardo zit in het tweede leerjaar en krijgt wekelijks zijn opdrachten via google classroom opgestuurd. Ook Rafael krijgt opdrachtjes van mij om zich ‘s morgens bezig te houden en zo werken we ‘s morgens allemaal.

‘s Middags zwier ik de kinderen de tuin in. Wat een geluk dat we een tuin hebben en het mooi weer is. 

Het leven is sinds 24 februari helemaal veranderd. Op 24 februari was ik in Genua met de kinderen en Antonio belde vanuit Amerika om te zeggen dat er 11 gemeentes in Lombardije in quarantaine moesten. Ik ben toen naar huis teruggereden op een lege autostrade. Dat was al heel erg raar. We hadden eigenlijk een lang weekend vrij en 26 februari zouden we terug naar school gaan. Eerst werd beslist om de scholen in Lombardije de hele week te sluiten en ons werd gevraagd zo veel mogelijk binnen te blijven zodat het coronavirus zich niet meer zou verspreiden. Daarna werd het een tweede week zonder school. Eigenlijk was niemand zich van veel kwaad bewust, we dachten dat het wel snel opgelost zou raken. Niet dus…daarna werd heel Lombardije onder quarantaine gezet en nog wat later heel Italië. Bij elke stap dachten we dat het nu wel gauw opgelost zou raken en nu dringt het door dat de situatie alles behalve onder controle is en we geen idee hebben wanneer we weer op onze twee oren kunnen slapen. Momenteel mag één familielid per gezin naar de winkel om eten of drinken te kopen. Dat is het. Het is zelfs verboden om bijvoorbeeld speelgoed te kopen, we mogen enkel voedsel en drank kopen. Sinds vandaag zijn ook de benzinestations gesloten. Op straat is letterlijk niemand en elke avond op het nieuws horen we hoeveel mensen die dag alweer gestorven zijn, hoe de ziekenhuizen geen vrije bedden meer hebben en we weten niet wat we nog meer kunnen doen dan wat we al doen: binnen blijven.

Zo Jaak, ik hoop dat het bij jullie in Belgie niet zo’n ramp wordt.

Vele Italiaanse zonnige groeten,

Nancy

Reactie's