DE BLANKENBERGSE PIER WORDT GERESTAUREERD, ALTHANS DE ZEEBRUG, DE WANDELWEG. OUD-LL. (1993) SCHEPEN JÜRGEN CONTENT SPRAK HIEROVER GISTERAVOND OP FOCUS-TV

We zagen oud-leerling Jürgen Content gisteren in het Nieuws van FOCUS-TV. Hij is in Blankenberge schepen met volgende bevoegdheden Stedenbouw,Openbare gebouwen (incl. nog op te richten) en patrimoniumInfrastructuur t.b.v. andere bevoegdheden (bv. sport, strand, haven,…),Ruimtelijke ordening + handhavingWonen, Milieu, Landbouw, Financiën en begroting, AGB, Levensbeschouwingen, De Wullok, GIS, Energie

 

FOCUS-TV meldt: De wandelweg van de Pier wordt grotendeels ontmanteld, om hem daarna zo dicht mogelijk bij de historisch correcte dimensies weer op te bouwen. Daarvoor wordt teruggegrepen naar het uitzicht van de oorspronkelijke betonnen pier uit de jaren dertig. In het originele ontwerp waren de betonnen kolommen een stuk slanker dan in de huidige toestand.

Toen die eerste pier er kwam, in 1894, een gietijzeren zeewandelbrug in art nouveaustijl, sprak men van een pleasure pier. Het was de eerste aan de Atlantische kust. In Engeland waren er al heel wat. Na Blankenberge volgde nog Scheveningen (1901) (die Scheveningse van nu is van 1961 na vernieling ervan in WO II)

In 1914 stak de Duitse legerafdeling de Pier in brand: het zou een landingshoofd voor Britse soldaten kunnen zijn  Het skelet ontsierde het oostelijke deel van de Zeedijk. Jules Soete ontwierp een nieuwe Pier, een betonnen, gelijkend op de vorige, maar door het materiaal alleen al de grilligheid van de art nouveau missend.

Zoals voor de oorlog was de Pier alleen tegen betaling toegankelijk, en dus niet te betreden door de gewone Blankenbergenaar. Met een toeristisch treintje kon men naar het paviljoen, waar tal van attracties waren, roulettes, biljarts, tafelvoetbal enz.

????????????????????????????????????

 

De Pier : een wandelpier, een lineaire constructie loodrecht op de zeedijk als een soort verlenging van de promenade. De eerste, die van Ryde, op het eiland Wight, was bedoeld als aanlegsteiger voor passagiers, maar groeide uit tot attractie voor wandelende toeristen. In de tweede helft van de 19de eeuw bouwde men in Engeland een vijftigtal pleasure piers, waar men een café, een restaurant, soms een theater bouwde.

In de jaren zeventig maakte men grootse plannen voor een pier in Blankenberge. Op 12 augustus 1894 was de eerste – gietijzeren – pier van de groep Hellemans klaar en open voor het publiek. 251 m was die lang en 9 m breed. De pier kende een groot succes. In het paviljoen waren gewaardeerde concerten.

WO I maakte een eind aan dit succes. De Duitsers bezetten de stad en staken de pier op 30 oktober 1914 in brand.. Alleen een skelet van  un chef d’oeuvre métallurgique bleef over.

Met zijn kopgebouw zo’n 350 meter in de zee is de huidige Pier in Blankenberge een unicum in België. In heel Europa zijn er trouwens nog maar twee gelijkaardige zeeboulevards: in het Britse Brighton en het Nederlandse Scheveningen (1901 en 1959). In WO II is die vernield door de Duisters, maar heropgebouwd. Het is een evenementenpier geworden, van van der Valk, de hotelketen. In het Duits spreekt men van Seebrücke. Aan de Oostzee en op het eiland Rügen en het schiereiland Usedom  zijn er enkele, mooie … Sellin Heringsdorf, Binz. Een pier is in principe een volkomen nutteloos bouwwerk. De wandelbruggen werden ter meerdere eer en glorie van de beau monde aangelegd. Als grote promenades in de zee waarop de burgermannetjes en – vrouwen ‘s zondags in hun beste plunje konden lopen pronken. 

Na de verwoesting in 1915 bouwde men in B. een nieuwe pier. Het werd er een in art déco en in beton. Beton kon de grilligheid van het staal van de eerste niet evenaren en de art nouveau-kenmerken waren weg. Blankenbergenaar en conducteur bij Bruggen en Wegen, Jules Soete ontwierp hem samen met twee Gentse ingenieurs-architecten. Hij was ook de oprichter van de bouwmaatschazppij Het Lindenhof. Naar hem is ook het voetbalstadion genoemd. Zijn kleinzoon, oud-leerling, Hans Soete, is sportarts. De exploitatie van de pier is vanaf dan  –  1934  –  bijna altijd een probleem geweest. Tot dan en ook daarna moest men betalen om op de pier te komen!

In de jaren 1980 was de pier in lamentabele toestand en het gemeentebestuur gaf maar geld uit voor tijdelijke restauraties. In 2003 was een grondige renovatie af. In 2004 werd de pier, na restauratie van het kopgedeelte, als beschermd monument erkend. Problemen rond exploitatie bleven rondwaren.